Home Demograaf Complete Le Compte Blueskaai Luchtlijnen SchipbreukElenoortje Cemp Waar is mijn gitaar? Coördinaten

 

 

De bodem van de zee



De zeebob dylanWill Tura had hoge verwachtingen voor ‘De zee’, een liedje dat hij in een nieuwe versie uitbracht in Nederland als single, nadat het hier op een elpee was beland. Maar Nederland volgde niet. Bij het Vlaamse Tura-publiek werd het nummer door de jaren heen echter een vaste waarde. Zo bracht Tura het in één van z’n Vorst Nationaal-shows en kreeg ik een afrekening van Sabam waar het zogenaamde ‘mega-optreden’ broederlijk vermeld stond naast het optreden, een week voordien of zo, van ene Bob Dylan.

Hoe lang blijft liefde durenDat was lang voor Bob Dylan de Nobelprijs voor literatuur kreeg. En nu weet ik dat die Zweden van hun liedjesschrijvers houden, niet voor niets staat één ervan afgebeeld op hun briefje van vijftig kronen, Evert Taube (en toen Zweden z’n eigen ‘Hall of fame’ instelde, behoorde Cornelis Vreeswijk met Abba tot de eerste gelauwerden). Toch heeft het toekennen van die Nobelprijs iets dubbelzinnigs. Impliciet lijkt die hoogste erkenning ook te zeggen ‘we weten natuurlijk wel dat de liedjesschrijfkunst geen échte kunst is maar voor één keer maken we een uitzondering wegens buitengewone verdiensten’. Kijk ook naar de deining die speciaal deze bekroning veroorzaakte (de kleinzieligheid van onze landelijke literateutertjes b.v.). Tom Waits verwoordde het in z’n reactie op deze bevestiging van Dylans genie uitstekend wanneer hij zegde dat de verbale traditie de oerbron is, dat de vertellers die hun verhalen al of niet zingend aan de man brachten, aan de basis liggen van wat we nu literatuur noemen. En als je, zoals Dylan het doet in ‘Knockin’ on heaven’s door’, met enkele simpele woorden en een paar akkoorden een wereld kan creëren, heb je elke eer verdiend (Queen behandelde in ‘Bohemian rhapsody’ een gelijkaardig thema maar had er wel véél meer middelen voor nodig - de eenvoud kenmerkt de meester). Is er trouwens één kunstvorm die, wanneer door een meester bedreven, materieel zo weinig vereist (het in beweging brengen van lucht, in essentie) en toch zoveel schoonheid kan genereren en ontroering kan teweeg brengen?

Eveneens met Will Tura, ditmaal opererend onder de alias van King William, schreef ik de debuutsingle van Luc Steeno.

de bodem van de zeeMet Kris de Bruyne verkende ik dan weer ‘De bodem van de zee’. Het liedje kwam terecht op z’n album ‘Oog in oog’. In Duitsland kwam de volledig opnieuw ingezongen plaat uit als ‘Auge in Auge’ en ‘De bodem van de zee’ werd er het minder intrigerende ‘Deine Augen’. ‘De bodem van de zee’ was het enige liedje dat ooit gebruikt is, van een project dat ik van de grond probeerde te krijgen medio jaren ’80 om met het toenmalige popkruim, mensen als Ludo Mariman (‘The Kids’), Paul De Spiegelaere (‘The Machines’), Alain Tant (‘Luna Twist’) rockende Nederlandstalige muziek te brengen in plaats van de troep die toen de Vlaamse hitparade verstopte. Geen enkele platenfirma lustte er pap van. Onlangs ontdekte ik (in de wagen, gezeten naast m’n vrouw  die wél kan rijden – ik luister enkel in de wagen naar de radio) dat er nog steeds een Vlaamse hitparade bestaat. Je moet het zelf horen om te geloven dat dit soort ondingen nog stééds geschreven wordt. Bouzouki’s en terrassen in Rome troef.

Kris producete ook m’n eerste (en enige) single, ‘Een teugje zee (een vleugje zon)’ - wel degelijk door mij geschreven, een producer is iemand die het geheel in de opname-studio overziet -  single die door de radio opgepikt werd en resulteerde in een radio-tourneetje doorheen het Vlaamse land, waarbij ik m’n liedje telkens mocht lippen op de podia van Vlaamse pretparken. Nauwelijks mega-evenementen maar ik ging beseffen dat een leven in de schijnwerpers niets voor mij was.

een teugje zee

iets om in te geloven

De samenwerking met Johan Verminnen kwam nooit echt van de grond maar leidde toch tot de single ‘Iets om in te geloven’.
De fusie met Erik Van Neygen bleek vruchtbaarder, op korte tijd schreven we zo’n vijftien liedjes bij elkaar, halve albums soms, en verschillende hits. Ik weet niet of er een oorzakelijk verband bestond maar met de komst van Sanne in Eriks leven was het ook uit met onze samenwerking.

rina hugo

Zeker evenveel liedjes schreef ik met John Terra, niet alleen voor hemzelf, maar ook voor artiesten van allerlei slag, waarvan de best bekende Dana Winner is. ‘Geef de kinderen de wereld’ is echter een oorspronkelijk Duits nummer met een originele (nu ja, wat je origineel wilt noemen) tekst van mijn hand. In elk geval een tekst die niets met die eerste Duitse tekst van doen heeft maar die vreemd genoeg op zijn beurt vervolgens weer in het Duits vertaald werd. Een aantal van de Terra/Le Compte-liedjes voor Dana Winner werden vertaald in het Afrikaans om gezongen te worden door de Zuid-Afrikaanse Rina Hugo..

hans hablisMet Hans Habils begon ik ooit een musical te schrijven over James Ensor die me als schilder en persoonlijkheid buitengewoon intrigeerde (overigens is er ooit een boek verschenen waarin ‘De intocht van Christus te Brussel’ gepaard wordt met Dylans liedjestekst ‘Desolation row’). De liedjes die uit onze samenwerking resulteerden zijn nooit gebruikt maar we schreven er een aantal andere die wel op een album belandden. Lang niets meer gehoord van Hans maar wel eens gevonden op het net dat hij nu een hoge functie bekleedt in het gemeentebestuur van de plaats waar hij woont. Hij zou voor burgemeester moeten gaan zoals z’n grote voorbeeld, de Franse singer-songwriter (ik kies de term hier bewust, in plaats van ‘chansonnier’), Francis Cabrel.